ROSTANICE
0

ROSTANICE

0

I NAGRODA

Martyna Majer, Milena Szymczak
Wydział Architektury
Politechnika Wrocławska

Magdalena Golina, Mateusz Otto, Agnieszka Strap
Wydział Budownictwa Lądowego i Wodnego
Politechnika Wrocławska

Świat stoi na skraju przepaści, jaką jest katastrofa ekologiczna. Potrzeba stanowczych działań, które odwrócą los ludzkości. Nie ma zatem przyszłości dla drogowego transportu indywidualnego, który wydziela dużą ilość zanieczyszczeń i jest mało wydajny. Rozwiązanie stanowi publiczny transport zbiorowy, który może być zeroemisyjny i niezwykle efektywny. Projekt Rostanice przedstawia koncepcję dworca kolejowego dla pociągów magnetycznych.

Projektowany dworzec zlokalizowany jest w Złotym Stoku w starej kopalni złota. Miejscowość ta leży przy granicy polsko-czeskiej. Stacja kolejowa będzie zatem łączyć oba kraje, tworząc nowe połączenia komunikacyjne usprawniając przemieszczanie się pasażerów oraz handel międzynarodowy. Projektowany dworzec wykorzystuje nieużywane już tunele starej kopalni, co minimalizuje ingerencję w strukturę góry. W Złotym Stoku funkcjonował kiedyś transport kolejowy połączony z kopalnią złota. Budynek dworca, który obsługiwał pasażerów stoi do dzisiaj, niestety infrastruktura nie przetrwała z powodu powodzi w 1997 r.

Przedstawiona praca prezentuje zupełnie nowe podejście do tego typu obiektów. Zastosowany układ peronów jest niekonwencjonalny, gdyż znajdują się one jeden nad drugim, a główna komunikacja odbywa się pionowo. Takie rozplanowanie pozwala na bardziej intuicyjne poruszanie się użytkowników po obiekcie, wykorzystując tym samym potencjał góry. Co istotne projektowany dworzec uwzględnia jego stopniową rozbudowę. W pierwszym etapie powstaje jeden peron, który znajduje się najniżej. W miarę rozwoju kolejnictwa i zaniku transportu drogowego będzie rozbudowywany o kolejne perony, które będą piętrzyć się ku górze. Takie etapowanie pozwala na efektywne wykorzystanie przestrzeni, która jest niezbędna w danym momencie, eliminując powstanie ogromnej kubatury już na początku, kiedy nie jest jeszcze ona potrzebna. Każdemu poziomowi towarzyszą dodatkowe usługi, które znajdują się na półpiętrach. Ich rodzaj został dobrany z uwagi na wielkość dworca w danym etapie rozbudowy i zapotrzebowanie. Peron pierwszy jest wyposażony w usługi gastronomiczne i poczekalnię z tarasem widokowym, drugi zostanie wzbogacony o małe sklepy, a przy trzecim zlokalizowane zostaną pokoje hotelowe. Same perony również zostały zaprojektowane tak, aby ich wielkość była jak najbardziej optymalna. Dzięki zastosowaniu parametrycznych rozwiązań ich długość może się zmieniać w zależności od ilości osób na dworcu oraz liczby przyjeżdżających pociągów. Ruchome części ukryte są wewnątrz góry i wysuwają się z niej w miarę potrzeby, powiększając długość peronu. Fasada wysuniętej części jest kinetyczna i podąża za ruchem promieni słonecznych, co przekłada się na energetykę obiektu. Punktem wspólnym wszystkich peronów jest komunikacja pionowa. Perony zostały obrócone względem tego punktu w trzech różnych kierunkach, tak, że stanowią trzy szlaki komunikacyjne. Ulokowanie dworca wewnątrz góry sprawia, że temperatura w środku obiektu nie ulega tak łatwo wahaniom, dzięki stałej temperaturze gruntu. Do funkcjonowania obiektu wykorzystana będzie m.in. energia geotermalna i wodna z wodospadu. Projekt Rostanice prezentuje nowe podejście do kwestii komunikacji. Wykorzystuje potencjał natury, jednocześnie minimalizując swój wpływ na środowisko.

Wszelkie zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane w oparciu o najnowsze technologie wykorzystujące filozofię BIM oraz projektowanie parametryczne. Programy te wspierają pracę projektantów i pozwalają uzyskać optymalne efekty.

O autorach
inż. arch. Martyna Majer, absolwentka studiów inżynierskich na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Aktualnie studentka II stopnia Architektury i Ochrony Zabytków. Jako członkini zarządu koła naukowego BIMiś organizowała dwie edycje Konferencji Technologii BIM oraz występowała w nich jako prelegent. Laureatka zeszłorocznej edycji Konkursu dla Młodych Inżynierów i Architektów w zadaniu “Rzeka, która łączy”.

Milena Szymczak – tytuł inż. arch. zdobyła na Politechnice Wrocławskiej, gdzie obecnie kontynuuje studia II stopnia na kierunku Architektura i urbanistyka w języku angielskim. Swoje zainteresowanie technologią BIM rozwija jako członek zarządu Koła Naukowego BIMiś, z którym realizuje szkolenia i warsztaty, takie jak ogólnopolska konferencja “Technologia BIM online”, w której brała także aktywny udział jako prelegent. Laureatka wielu konkursów, między innymi zeszłorocznej edycji Konkursu dla Młodych Inżynierów i Architektów w zadaniu “Rzeka, która łączy”.

Magdalena Golina, studentka 1 roku studiów magisterskich na Wydziale Budownictwa Lądowego i Wodnego Politechniki Wrocławskiej na specjalności Konstrukcje Budowlane. Laureatka 2 miejsca zeszłorocznej edycji Konkursu dla Młodych Inżynierów i Architektów w zadaniu “Rzeka, który łączy”. Swoje pierwsze doświadczenia zawodowe zdobywa na jednym z placów budowy na terenie Wrocławia.

Mateusz Otto, student 3 roku studiów inżynierskich na Wydziale Budownictwa Lądowego i Wodnego Politechniki Wrocławskiej na specjalności Inżynieria Budowlana. Laureat poprzedniej edycji Konkursu dla Młodych Inżynierów i Architektów. Swoją przyszłość wiąże z projektowaniem konstrukcji stalowych, szczególnie dla przemysłu.

inż. Agnieszka Strap, studentka studiów magisterskich na specjalności Konstrukcje Budowlane. Swoją przyszłość wiąże z projektowaniem konstrukcji w budownictwie przemysłowym. Szczególne zainteresowania to konstrukcje stalowe oraz efektywność energetyczna budynków. Laureatka drugiego miejsca zeszłorocznej edycji Konkursu dla Młodych Inżynierów i Architektów w zadaniu wspólnym “Rzeka, który łączy”.

open