Od wielu lat inspiruję się sylwetką Ove Arupa czy duńskiego architekta Rasmussena, którzy w swoim działaniu łączyli zmysł matematyczny, inżynieryjny oraz zmysł architektoniczny w tworzeniu ciekawych brył, esencji, sztuki.

Największą z trudności była analiza tkanki historycznej oraz przeprowadzanie szeregu analiz urbanistycznych, aby złapać ducha tego miejsca.

Architekt musi stać się po trochę historykiem, socjologiem, a także ekologiem i antropologiem. Poszczególne elementy tych zawodów łączą się w jeden myślowy klucz, który może posłużyć do dalszego projektowania.

Zastosowanie szkła w inżynierii determinowane jest rozwojem architektonicznym. Wszystkie rozwiązania stosowane w świecie architektury powinny odpowiadać określonym normom i obliczeniom konstrukcyjnym.

Są takie przestrzenie, które są zaprojektowane z myślą o tym, aby były w ciągłej zmianie. Definiuje je to, że mają sztywne ramy wokół których ta zmiana się dzieje.